Pana Tadeusza Srokę poznałem, kręcąc sie po Domu Opieki Społecznej w Gdańsku. Przyjął mnie w swoim pokoju i od razu zaznaczył, że nie ma dla mnie za dużo czasu, ponieważ właśnie obchodzi swoje osiemdziesiąte urodziny, nalegał abym dołączył do gości. To była huczna impreza zorganizowana w bibliotece na ostatnim piętrze domu. Pan Tadeusz dogadał się z bibliotekarką i tą metodą udało mu się zaaranżować chociaż namiastkę domowej atmosfery. Były ciastka, owoce, szampan i “dziewczyny”, czyli panie, z którymi na co dzień jada posiłki przy jednym stole. Był tam również jego najlepszy przyjaciel i sąsiad z pokoju obok, były pilot, pan Henryk.

Wszyscy bawili się świetnie, ale najbardziej i najgłośniej bawił się sam jubilat. Na przemian rozśmieszał czerwieniące się od jego dowcipów panie, to znów je komplementował. Kilka dni później ponownie zjawiłem sie w pokoju pana Tadeusza, prosząc aby opowiedział mi swoje życie.

Nie urodził się w Gdańsku, przyjechał tu dopiero po wojnie. O swoich pierwszych wrażeniach mówi: Jak zobaczyłem Gdańsk pogrążony w ruinach, to wydawało mi się, że my tego miasta to za trzydzieści, a może nawet pięćdziesiąt lat nie odbudujemy. Przyjechał tu aby douczyć się zawodu. Chciał zostać zegarmistrzem, mimo, że w czasie wojny, w rodzinnym Sandomierzu, pracował w laboratorium fotograficznym. To było laboratorium “Nur fur Deutsche”. Zdjęcia niemieckich oficerów, które kazano mu tam robić, powielał zawsze w nieco większej niż zamówiona ilości i nadwyżkę dostarczał do swoich przełożonych w AK. Współpracę z tą organizacją wypominano mu jeszcze wile lat po wojnie. Pierwszą pracę w odbudowującym się Gdańsku znalazł na rogu ulic Grunwaldzkiej i Morskiej w warsztacie zegarmistrzowskim J. Mańka, świetnego specjalisty i … alkoholika. Młody Sroka codziennie biegł na drugą stronę ulicy po wódkę dla mistrza, aż do czasu gdy przyłapała go na tym żona szefa. Rozgoryczony Maniek powiedział mu wtedy, że będzie z niego taki zegarmistrz jak z mysiej pysi reisen tasche, cytuje pan Tadeusz. Mimo tak nieobiecującej prognozy, w 1947 roku udało się mu zdać egzamin czeladniczy, a siedem lat później mistrzowski. Ten drugi wisi na ścianie, dokładnie nad drewnianym warsztatem, przy którym pan Tadeusz przepracował pięćdziesiąt pięć lat. Po zdaniu egzaminu mistrzowskiego, Sroka wykładał również w Gdańskiej Szkole Zegarmistrzowskiej, założonej przez jednego z najsłynniejszych zegarmistrzów w tamtych czasach, Kazimierza Adla. W dzień wykładał w szkole, a w nocy naprawiał zegarki.

Chociaż jeszcze kilka lat wcześniej wydawało się to niemożliwe, w 1956 roku pan Tadeusz wprowadził się do mieszkania na świeżo odbudowanej ulicy Mariackiej, zmienił pracę i do lat siedemdziesiątych, kiedy wyprowadził się do Poznania, pracował u jubilera na ulicy Szewskiej, zaraz obok kościoła Mariackiego.

Naszej rozmowie cały czas towarzyszy tykanie zgromadzonych w okół zegarów, najstarsze mają po sto lat, wszystkie są sprawne, w jednym brakuje tylko wahadła. Mój gospodarz wie dokładnie jak zbudowano każdy z nich i do czego służył. Ten był kolejowy, pokazuje pan Tadeusz, a ten na warsztacie to dziewięćdziesięcioletni budzik firmy FG.

O 13:00 wszystkie zegary zaczynają wybijać pełną godzinę, pokój wypełniają kolejno wygrywane melodie i kukanie. Nie mam wyboru, przerywam rozmowę…