W tle słychać dzwony kościoła Mariackiego. Jestem w centrum miasta, a mimo to otaczająca sceneria przypomina raczej powojenny krajobraz. Większość oryginalnej zabudowy już nie istnieje, zawaliła się w pod koniec lat dziewięćdziesiątych, kiedy okoliczna ludność, w poszukiwaniu zarobku, zaczęła wymontowywać żeliwne elementy konstrukcji. Najpierw zdjęto kraty, zawiasy, rury i kable, a kiedy te się skończyły zbieracze złomu zaczęli wymontowywać słupy podtrzymujące sklepienia i dach. W 1998 roku zginęła pierwsza osoba. Potem kolejne, możliwość zarobienia była silniejsza od rozsądku. W 2001 roku historyczne zabudowania stanęły w ogniu, który pochłonął dwa wielkie magazyny. Do ostatniego wypadku doszło trzy lata temu, to po nim podjęto decyzję o zrównaniu większości budynków z ziemią.

Patrząc na to co zostało, trudno sobie wyobrazić, że ten rozłożony na kilku hektarach kolos, był kiedyś największą przetwórnią mięsa w tej części kraju. Był chlubą nie tylko dla Polaków, którzy zarządzali nim po wojnie, ale również dla budujących go pod koniec dziewiętnastego wieku Niemców. Dzisiaj hula tu wiatr, w oddali, oprócz kościelnego dzwonu słychać również odgłosy innego giganta, Gdańskiej Stoczni. Wulgarne graffitti na ścianach i porozbijane wszędzie butelki od piwa, to ślady pozostawione przez obecnych rezydentów tego miejsca, okolicznych mentów i małolatów, dla których resztki zakładów stały się bezpiecznym azylem. Przy głównej bramie wjazdowej nadal stoją dwa budynki z czerwonej cegły, niegdysiejsza dyrekcja zakładu. Dzisiaj mieszka w nich grupa bezdomnych.

Kiedy kończyłem dokumentować ten teren, w prasie podano, że po raz kolejny zmienił się jego właściciel. Przejeżdżając ostatnio widziałem pracujące tam maszyny przygotowujące przestrzeń pod nową luksusową zabudowę. Nic dziwnego, przecież to środek miasta.